TAMO Jan

...باز هم تنهايم
   لب مردابي - آه
       خسته و سرگردان
            لحظۀ معجزه را چشم به راه
                با خودم مي گويم
                    باز آيا به صبا اميد است؟
                         خيره ام بر آبي
                     پر از آرامش محض
               دیرگاهی است که فهمیده ام این آرامش
        انعکاسي است ز دنياي برون
    پشت اين آينه ها
دشت خشکي  است پر از پوچي ها
      سرد و ظلمت زده است آينۀ اين مرداب
           ناگهان مي بينم
              عکس مهتاب در آن مي خندد
                     گوشه اي از دل آب
                              سر برآورده گلي زيبا را
                                    گل نيلوفر من، زادۀ اين تصوير است
                                         من دلم مي خواهد
                                    که بنوشم آبي
                              از دل اين مرداب
                      تن من تشنۀ مهتاب وفاست
             با خودم مي گويم
   باز آيا به صبا اميد است؟